Van Bergen, Meren en Wouden...

Wederom gegroet, beste lezer, voor een van de laatste keren, op deze blog die jullie up to date moest houden van onze avonturen. Enfin, tis al bijna een maand geleden dat ik nog iets gepost heb, dus er valt weer heel wat te vertellen! Jeroen's blog staaft de verhalen weer met zalige foto's !

De laatste drie weken van het veldwerk zijn vlot voorbijgegaan. Jeroen was goed op tijd klaar met zijn wetlands te karteren, waardoor we ons de twee laatste weken volledig op het termietenheuvels meten konden storten. Dat kwam heel goed uit voor mij, we hebben stevig doorgewerkt en heb een pak data dat nu ligt te wachten op analyse. Die gaat wel nog even op zich laten wachten tot we terug in België zijn, want wij hadden andere plannen met de resterende tijd in Oeganda dan weeral achter de pc te kruipen... Een greep uit mijn dagboek :

Donderdag 1 oktober
Met echte veldwerk achter de rug, was het nu tijd om terug te keren naar Kampala, de hoofdstad, van waaruit we nog 2 weken avonturen zouden gaan beleven en de laatste formaliteiten afhandelen. Op de weg erheen passeerden we Lake Mburo National Park, een niet te missen kans om de enige zebra's en impala's van Oeganda te zien ! We trakteerden Sam en Bahat, onze driver en tolk/assistant op een safari doorheen de bosrijke savanne rond het meer. We reden een beetje verloren, maar dat kon de pret niet bederven, er was genoeg te zien onder de stralende hemel ! Lake Mburo is zeker zo mooi als Queen Elisabeth, ook al zitten er geen leeuwen ! We scheurden vervolgens in één ruk door naar Kampala. Meteen viel me op wat ik niet gemist had: Het lawaai, de stank, de drukte en de verkeersellende. Ik was dan ook heel blij toen we eindelijk door de stad ons oude, vertrouwde Kagoma guesthouse bereikten. Het was een prettig weerzien met de staff, die ons graag zagen komen. Na 7 weken in het veld te zitten, leek de place met haar stromend water, elektriciteit, betegelde badkamer met koude douche en doorspoeltoilet wel een 5-sterren hotel ! Chips & eggs smaakten nog nooit zo goed ! We bombardeerden onze kamer tot basecamp/puinhoop voor de komende dagen. De laatste twee weken beloofden flink wat avontuur in petto te hebben...

Weekend van 2/10
We spendeerden vrijdag nog een dag in Kawanda Research Institute in Kampala om alles af te ronden en mijn 150-tal bodemstalen af te wegen en en zakskes te krijgen. Klotewerkske, maar wel in een dag geklaard ! Nu maar hopen dat we onder onze bagagelimiet blijven met die 15 kg bodem extra en een berg souvenirs...
Zaterdag gingen we de vier grote supermarkten af die Kampala rijk is om de laatste inkopen te doen voor de komende week, en gewoon omdat het leuk is om nog eens in zo een westerse place te kuieren tussen al die spullen! 's Avonds maakten we onze rugzak gereed voor een week trekken rond Fort Portal, een major tourist hub voor het westen van het land. Vroeg ons bed in was de boodschap, want zondag zaten we al om 7u in de matatu richting central bus terminal. De bus waar we op geduwd werden zag er even belabberd uit als ze klonk en de rijdende schroothoop rammelde bijna uit elkaar. Miljaar eh, we hadden ons weer in het zak laten zetten ! Toen het vehikel uiteindelijk dan toch vertrok (bussen vertrekken hier gewoon als ze vol zijn ipv op vaste tijden), bleek onze vrees terecht. nog geen 100km van de 300 afgelegd, of het gevaarte kwam onder hels kabaal en hevige trillingen langs de kant van de weg tot stilstand. We lieten ons niet lang ontmoedigen en kropen in een passerende matatu, die de snelste (en meest roekeloze) bestuurder tot nog toe had, waardoor we toch nog tijdig in Fort Portal geraakten. Wat een begin, dacht ik nog, maar het kan erger, zo zou blijken. Met een boda-boda (motortaxi) reden we meteen door naar Kazingo, vanwaaruit we een zware tocht over de Rwenzori-foothills zouden ondernemen naar Bundibugyo, een stadje dicht tegen de grens met Congo. We zouden gebruik maken van de Bwamba-pass, een eeuwenoud pad dat nog steeds door heel wat (bijzonder fitte) locals gebruikt wordt, ook al bestaat er nu een (om)weg rond de bergen. Onderweg wouden we slapen in Kighomu, waar een campsite zou zijn volgens onze Bradt-gids, die blijkbaar niet meer helemaal up to date was... Om te beginnen liep de pass nu door Nationaal park, wat betalen betekende en een hoop papierwerk en oponthoud. Alsof dat nog niet genoeg was, wilden de rangers niet meer dat we naar Kighomu zouden gaan die dag. Een serieuze streep door de planning ! Toen we hoorden dat het omwille van vriendjespolitiek ging tussen een andere campsite en de rangers, negeerden we hun advies en vertrokken toch, met een lokale gids onder de arm. Helaas, het mocht niet zijn. De rangers hadden lucht gekregen van onze ongehoorzaamheid en haalden ons even voor valavond in, waar ze een heuse scene maakten en onze gids intimideerden met hun AK 47's. Daar konden wij niet mee lachen en het kwam tot een verhitte discussie. Die mannen permiteerden zich nogal wat buiten hun grondgebied. In feite hadden ze niks te zeggen, maar aangezien we de volgende dag door hun park moesten, zochten we toch maar naar een compromis. We werden gered door de uitbater van de bedoelde campsite, die ons -met het nodige papierwerk-veilig zou houden voor de nacht. Heel het gedoe maakte dat we de laatste loodzware beklimming in het donker moesten afleggen, maar we haalden het en zaten dus alsnog op schema... Het enige wat hier wel ontwikkeld is, is de bureaucratie !

Maandag 5 oktober
We zetten de klim over de bergen vroeg in de ochtend verder. De Rwenzori's bij zonsopgang aanschouwen vanuit ons tentje was een mooie beloning voor de beproeving van de vorige dag. De campsite-uitbater fungeerde eveneens als gids en samen met ranger Richard ( een betere dan de twee heethoofden van de vorige dag) trokken we doorheen de noordelijke arm van Rwenzori Mountains National Park. De vegetatie in de bergen is gezoneerd. tot zo'n 2500m bestaat het uit bergregenwoud, compleet met aapjes en machtige bomen. Sjieke planten en magnifieke vergezichten over het in dikke mist gehulde dal zorgden voor de nodige wauw-momenten. Op de top bereikten we de bamboo-forest. Ik waande met plots in Azie, omgeven door de overmaatse, armdikke en boomhoge mikadostaven zover het oog kan zien. Machtig. Eens over de top, kon het afdalen door het bergregenwoud weer beginnen. Aan deze kant kwamen dikke wolken de berg opgerold, wat zorgde voor een echt nevelwoudeffect, Gorilla's in the mist was niet veraf... De mystieke sfeer en de complete rust van deze plek zal me nog lang bijblijven. Eens uit het park baanden we onze weg doorheen velden en weides, doorspekt met huisjes van de locals, die soms wel vreemd opkeken van die wandelende rugzakken. De laaste afdaling naar Bundibugyo was zwaar en lang, en uitgeput zochten we een onderkomen voor de nacht. Een korte weliswaar, want om 4u 's ochtends zou de bus alweer richting Fort Portal vertrekken en wij zouden erop zitten...

Dinsdag 6 oktober
De hele dag lag nog voor ons, en we besloten eens iets anders te doen. we namen onze intrek in de exotic lodge en ruilden onze rugzakken voor een dag in voor fietsen, om op "push-bike safari" te gaan. Waar die naam vandaan kwam werd snel duidelijk. de ijzeren vehikels die we huurden van locals zijn log en loodzwaar met maar 1 zware versnelling, waardoor ze alleen op vlakke stukken of bergaf bereden kunnen worden. de rest van de tijd loop je er al duwend langs... Het was gelukkig niet ver tot 'Amabeere caves' letterlijk vertaald borstengrot. De stalachtieten in de vorm van vrouwenborsten, koeienuiers en hondentepels gaven de aanleiding voor een locale mythologie die verdacht veel lijkt op die van Oedipus (maar dan zonder het trouwen met zijn moeder gedeelte). De grotten stelden niet zoveel voor, maar de machtige waterval en het kleine stukje paradijslijke jungle errond maakten de trip meer dan de moeite waard ! We genoten van het rustdagje en kropen savonds na een overheerlijke pizza voldaan onder de wol. Dat mijn matras naar pis rook, moest ik er maar bijnemen voor slechts €1,3 pppn...

Woensdag 7 oktober
Dat de Kasenda Crater Lakes een touristische bestemming zijn, wordt snel duidelijk aan het enthousiasme waarmee de lokale kids in de dorpen hun enige engels bovenhalen. "Howareyou" gevolgd door "Giva me money!" is eerst aandoenlijk, maar wordt na enige tijd vervelend tot ronduit storend, zeker als ze u blijven achtervolgen. Langs de andere kant begrijpelijk, ook al zijn we naar westerse normen arme backpackers, in hun ogen puilen die reusachtige bulten op onze rug ongetwijfeld uit van het geld, dat we maken met onze eigen machine (zoals iedere blanke er een heeft, de bron van onze westerse rijkdom). Dit soort fabeltjes geloven sommige dorpelingen blijkbaar echt, wat ons niet echt geloofwaardig doet overkomen als we beweren dat we geen geld hebben. (Oh ja, en we trouwen blijkbaar ook met onze zussen, wat meteen verklaart waarom alle blanken op elkaar lijken...)
De tocht ging van Rweteera naar Mahoma falls. we wisten niet goed wat te verwachten, maar dit beest van een waterval was beyond all expectations. De reusachtige watermassa kwam onder luid gebulder en geschuim naar beneden gerold over dikke rotsblokken, door een lint van groene jungle. We genoten van de scenery en het was leuk om eens weg te zijn van al die negers altijd ! toen de zon een beetje was afgenomen kwamen we uit ons miniparadijs om een stukje terug te wandelen naar lake Lyantonde, waar we overnachten op een campsite die nog in de opbouw was, maar desondanks al heel mooi en verzorgd, op een heuveltop aan de rand van een meer. We bouwden een echt kampvuur om onze noedels op te koken en onze vermoeide knoken wat rust te gunnen. Onweer vulde de lucht overal rond ons, maar als bij mirakel bleven we droog. Die sjance zou echter niet blijven duren de volgende dag...

Donderdag 8 oktober
Het voordeel van regen is dat het u verlost van muggen en vervelende locals, die blijkbaar van suiker gemaakt zijn. Maar het soort stortbui dat ons even voorbij Kabata overviel was zelfs geharde avonturiers als ons teveel. We schuilden onder ons veel te kleine bashke, en bleven al bij al behoorlijk droog, op onze voeten na, die de rest van de dag en een stuk van de volgende doorweekt zouden blijven. Desondanks waren we fit genoeg om nog 10km aan onze tocht vast te breien en in een ruk Kibale Forest Natural Park te doorkruisen. Via de autoweg weliswaar, maar dat maakte het zicht er niet minder op, integendeel, we zagen heel wat aapjes, bavianen,vogels en ik ving zelfs een glimp op van een jonge Chimpansee ! En dat helemaal gratis ! Betalen zou pas voor de volgende dag zijn, wanneer we echt het bos in zouden gaan. Bij valavond bereikten we moe maar tevreden Safari Rest Camp, waar we ons tentje opsloegen en genoten van een heerlijk avondmaal en een welverdiende nachtrust. Na een stevig ontbijt (en een forse rekening) liepen we terug over de enige weg het woud door, richting headquarters voor een Nature Walk. De rangergids wist verdacht veel te vertellen over planten met afridisiac werking. Hele mooie tocht, weeral helemaal anders dan het regenwoud in Bwindi of op de Rwenzori, maar toch met diezelfde mystieke sfeer van een eeuwenoud oerwoud vol machtige woudreuzen en kronkelige lianen. Een zicht dat ik gewoon niet beu kan worden. Na de wandeling genoten we opnieuw van de vele aapjes en vogels langs de weg om aan de rand van het bos te stoppen bij Chimpansee guest house & campsite. We waren te moe om nog verder te lopen, en daar waren we niet rouwig om toen we de plek te zien kregen. prachtige, bijna botanische tuin met vers gemaaid gras en warme douches. Wat een luxe ! Ons tentje stond er niet alleen, en voor het eerst sinds lang waren we weer onder de blanken. We genoten het grootste deel van de volgende dag nog van de mooie tuin, het lekkere eten, het prachtige uitzicht over het regenwoud, de hangmat en de toiletten, alvorens mee te liften op een gammele pick-up terug naar Fort Portal, van waaruit we de zondagochtend terug naar Kampala zouden rijden. Ik sliep in hetzelfde goedkope guesthouse, maar wel op een andere matras deze keer. We lieten ons ook geen twee keer vangen en kozen voor een beter ogende bus, die ons zonder problemen in no time tot Kampala bracht. Nu het einde van ons verblijf in zicht komt, wordt het hoog tijd om ons eens te laten gaan in de vele souvenirwinkeltjes die de stad rijk is om wat volstrekt overbodige, doch noodzakelijke souvenirs op de kop te tikken. Het gevaar van goedkope prulletjes is dat ge zoveel koopt dat ge toch veel geld kwijt zijt. Maar ach 't is vakantie !

Zo weer volledig up to date ! De komende week heeft een iets minder ambitieus schema, maar een driedaagse safari naar Murchinson falls en een dagje raften op de Nijl beloven toch een mooie afsluiter te worden van een geslaagd verblijf. Ik weet wel dat ik heel blij ga zijn wanneer ik eindelijk op die vlieger zit maandagavond. Hoe mooi Oeganda ook mag zijn, there really is no place like home...


Tot gauw !