waar het echte veldwerk nu eindelijk van start zal gaan. Deze regio
was in pre-koloniale tijden beter gekend als het Ankole koninkrijk,
waar de inwoners een pastorale cultuur bedreven, vergelijkbaar met die
van de Masaai. Getuige hiervan zijn de uitgestrekte weilanden en de
vele koeien die de streek rijk is. Ankole cattle is een zeer typisch
koeienras, mager, met kleine uiers en belachelijk grote horens. Echt,
een olifant zou zich schamen in het bijzijn van een volwassen stier!
Klimatologisch gezien is Uganda een heel variabel land, en deze regio
maakt deel uit van de Cattle corridor, een langgerekte drogere strook
waar koeien kweken de grootste landbouwactiviteit is. Waar het
graaslang vroeger communaal was, worden tegenwoordig meer en meer
weides afgegrensd met hagen, waardoor het hier meer en meer een
boccagelandschap begint te lijken, zoals we dat in Vlaanderen gewend
zijn ! Het hart van de regio is Mbarara Town. Op dit moment wonen we
in Buteraniro, een klein handelscentrum op een dikke 30km van Mbarara.
Onze verblijfplaats is alvast dik in orde. Het project waar we deel
van uitmaken, huurt er een klein 'rijhuisje', 2 betonnen kamers met
een golfplaten dak, maar naar Afrikaanse normen proper en ruim ! We
hebben zelfs elektriciteit en stromend (quasi drinkbaar) water is
slechts 20 m verwijderd! Wat een luxe ! Het enige wat er stond waren
twee bedden, maar we vulden de inboedel al snel aan van her en der met
matrassen, muggennetten, een salontafel, 2 stoelen, wasbakken en
jerrycans. Een waterkoker maakte het compleet. De lezer merkt terecht
op dat we hier erg goed maken ! De buren zijn allemaal even
vriendelijk en eentje ervan, Emanuel, kan heel goed engels en bleek
een grote hulp bij het inburgeren. Het Afrikaanse leven begint al
aardig te wennen. Onze knokkels raken langzaam vereelt van het
handwassen, de stank van de latrines stoort al niet meer zo hard, Het
eten wordt nu goed verteerd en de mensen kijken al niet meer zo raar
op van "the bazungu", de blanken.
Het enige wat niet echt went is dat beruchte Afrikaanse ritme. Alles
heeft hier immers de neiging om veel langer te duren dan nodig is.
haast en spoed is blijkbaar voor niks goed ! Alle voorbereidingen
liepen door omstandigheden dan ook de nodige vertragingen op, waardoor
we nu nog altijd niet aan het echte veldwerk bezig zijn ! De komst
van onze proffen bracht wat schot in de zaak, en de twee dagen die ze
met ons in het veld doorbrachten waren tegelijk zeer leerrijk en erg
plezant. Vol goede moed en voldoende knowhow om eraan te beginnen,
wachten we nu ongeduldig op de komst van Joshua, onze begeleider, die
nog een aantal noodzakelijke dingen zal meebrengen, waaronder de Jeep
! Uiteraard heeft hij weeral een week vertraging opgelopen, waardoor
we gedwongen zijn om het op eigen houtje te klaren hier, tot hij komt.
Morgen gaan we zelf van start ! Gelukkig is Bahat er nog (zijn naam
betekent letterlijk "good luck"), deze field assistant is een erg
betrouwbare en vriendelijke kerel met een motorfiets, die ons de
komende tijd goed uit de nood zal helpen ! Jeroen en ik hebben
besloten om ons veldwerk te combineren. We gaan dus tegelijk zijn
wetlands karteren en mijn termieten samplen, waarbij we elkaar steeds
kunnen assisteren. Omdat we in hetzelfde gebied actief gaan zijn, zal
dat onze efficiëntie ten goed komen, en dat wordt toch wel het
sleutelwoord van de komende weken, willen we nog genoeg tijd over
houden om het land een beetje te verkennen !
Speaking of which, in afwachting van de komst van Joshua hebben we al
een voorsmaakje van het prachtige landschap hier gekregen ! In een
zotte bui besloten we er voor een paar dagen op uit te trekken met de
rugzak en de tent. Destination : Lake Bunyonyi, ongetwijfeld een van
de mooiste plekjes van het land. Kijk zeker eens op
www.Jeroeninoeganda.blogspot.com voor de foto's ! We maakten een
wandeling dwars over de heuvel tussen Kabale en het meer, die ons via
kleine wandelpaadjes door kleine dorpjes naar de kano van Brian
leidde, een lokale timmerman die ons voor een kleine beloning
overzette naar een van de vele Idyllische eilandjes. Byooni Amagara
was de naam van het kampement op het eiland. We mochten er onze tent
neerpoten en we genoten van een douche in open lucht, heel veel
vogeltjes, zonsondergang in het meer en heerlijk eten op het mooie
terras. Echt de moeite. De volgende dag vertrokken we richting Kizisi
falls, een heel mooi plekje in the middle of nowhere, op een kleine
omweg terug naar Buteraniro. We kwamen pas in het donker aan in de
lokale guesthouse, waar we wegens regen en duisternis kozen voor een
cottage ipv de tent. We konden het niet beter treffen. In een
centerparksachtige ronde bungalow met alles erop en eraan genoten we
van een streepje luxe (lees: WC met bril en douche met warm water)
terwijl we genoten van het bliksemspektakel buiten met het gebulder
van de waterval op de achtergrond. De overvloedige regen van die nacht
maakte de waterval nog veel indrukwekkender. We maakten een korte
wandeling rond de 30m hoge klif, die qua uitzicht echt kon tellen. het
werd echter hoog tijd om te vertrekken, wouden we Mbarara nog bereiken
die dag. Ik had immers nog een filmpje te posten voor Dries en
Katrien, die op dat moment voor het altaar stonden ! Bleek dat niet
eens zo eenvoudig te zijn. Bij gebrek aan taxi's in dat gat, zat er
niks anders op dan de 20 km tot de hoofdweg wandelend/liftend af te
leggen, om vandaaruit een taxi terug naar huis te nemen. De wandeling
was wederom de moeite, maar time was against us ! Gelukkig kwam er een
truck vol gasflessen voorbij waar we op mochten kruipen. Niet meteen
de veiligste cargo om op te zitten, maar hij reed verassend
comfortabel en het uitzicht was fantastisch! In no time bereikten we
de weg, waar bleek dat die helemaal tot Mbarara moest ! Wat een
meevaller, het filmpje is nog net op tijd op zijn bestemming geraakt !
Eind goed al goed, al smaakt dit korte uitstapje naar veel meer. Goed
doorwerken de komende weken dan maar ! Wordt ongetwijfeld vervolgd !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten